Gdy klub taki jak Atalanta sprzedaje kluczowego zawodnika, a chwilę później sprowadza jego następcę, sama kwota transferu mówi tylko część prawdy. W tym materiale przyglądam się najnowszym ruchom zespołu z Bergamo, najważniejszym zakupom i sprzedażom z ostatnich sezonów oraz modelowi, dzięki któremu Atalanta regularnie rozwija młodych piłkarzy i zarabia na ich dalszych transferach.
Najważniejsze liczby i ruchy Atalanty w jednym miejscu
- Sezon 2025/26 przyniósł między innymi transfery Nikoli Krstovicia, Giacomo Raspadoriego i Odilona Kossounou.
- Mateo Retegui odszedł do Al-Qadsiah za około 61,75 mln euro, stając się największą sprzedażą tego okna.
- Ademola Lookman przeniósł się do Atlético Madryt za około 35 mln euro plus możliwe bonusy.
- 2026/27 rozpoczął się od transferu wychowanka Marco Palestry do Chelsea, przy nieujawnionej kwocie.
- Największą siłą klubu pozostaje łączenie skautingu, szkolenia i odważnego wprowadzania młodzieży.
Najnowsze transfery Atalanty i sytuacja przed sezonem 2026/27
Stan na sierpień 2026 pokazuje klub w fazie przebudowy. Atalanta zakończyła sezon 2025/26 z dużą liczbą zmian w kadrze, a latem straciła wychowanka Marco Palestrę, który przeszedł definitywnie do Chelsea. Klub z Bergamo nie podał oficjalnie kwoty operacji, dlatego nie przypisywałbym tej transakcji konkretnych milionów bez potwierdzenia.
Ważną informacją jest również pozostanie Édersona. Brazylijczyk był łączony z Manchesterem United, lecz transfer nie doszedł do skutku po problemach na etapie badań medycznych. Dla nowego trenera Maurizio Sarriego to bardzo istotne, ponieważ Éderson daje zespołowi siłę w odbiorze, dynamikę i możliwość szybkiego przejścia z obrony do ataku.
W letnim oknie 2026 nie widać jeszcze równie szerokiej fali nowych zakupów jak rok wcześniej. Trzon kadry tworzą zawodnicy sprowadzeni w sezonie 2025/26, gracze wracający z wypożyczeń oraz piłkarze promowani z zespołów młodzieżowych. To rozsądne podejście, szczególnie po zmianie szkoleniowca i odejściu od wieloletniego modelu pracy kojarzonego z Gian Piero Gasperinim.
Kogo Atalanta sprowadziła w ostatnich sezonach
Najwięcej mówi nie pojedynczy transfer, ale zestawienie kilku okien. Atalanta inwestuje zarówno w zawodników gotowych do gry w Serie A, jak i w młodych piłkarzy, których wartość może wzrosnąć po dwóch lub trzech sezonach. W sezonie 2025/26 wydatki na przyjścia wyniosły według publicznych zestawień około 148,7 mln euro.
| Piłkarz | Poprzedni klub | Kwota | Znaczenie transferu |
|---|---|---|---|
| Nikola Krstović | Lecce | około 25 mln euro | Wzmocnienie środka ataku |
| Giacomo Raspadori | Atlético Madryt | około 22 mln euro | Wszechstronny napastnik i reprezentant Włoch |
| Odilon Kossounou | Bayer Leverkusen | około 19,3 mln euro | Definitywne wykupienie obrońcy |
| Kamaldeen Sulemana | Southampton | około 17,5 mln euro | Szybkość i gra na skrzydle |
| Nicola Zalewski | Inter Mediolan | około 17,5 mln euro | Mobilność na boku i doświadczenie w Serie A |
| Lazar Samardžić | Udinese | około 16,6 mln euro | Kreatywność w drugiej linii |
| Honest Ahanor | Genoa | około 16 mln euro | Inwestycja w bardzo młodego obrońcę |
Najciekawszy jest profil tych zakupów. Krstović ma dawać konkrety w polu karnym, Raspadori może grać jako napastnik lub cofnięty atakujący, a Kossounou wzmacnia formację obronną. Z kolei Ahanor to przykład transferu obliczonego bardziej na rozwój niż natychmiastowy efekt.
Wcześniejsze okno również było kosztowne. Atalanta sprowadziła wtedy między innymi Mateo Reteguiego za około 24,5 mln euro, Raoula Bellanovę za około 24,3 mln euro, definitywnie wykupiła Charlesa De Ketelaere za około 23,7 mln euro i pozyskała Daniela Maldiniego za około 13 mln euro. Szczególnie De Ketelaere pokazuje, że cierpliwość przy transferze ma znaczenie. Belg potrzebował czasu, aby wejść na wyższy poziom i stać się ważnym elementem ofensywy.
Największe sprzedaże i bilans finansowy klubu
Atalanta potrafi wydawać duże pieniądze, ale jej model nadal opiera się na sprzedaży zawodników z zyskiem. W sezonie 2025/26 klub uzyskał z odejść około 140,5 mln euro. Sam bilans transferowy był lekko ujemny, bo wydatki przewyższyły wpływy o około 8,2 mln euro. To niewielka różnica przy tak dużej przebudowie kadry.
| Piłkarz | Nowy klub | Kwota | Dlaczego transfer był ważny |
|---|---|---|---|
| Mateo Retegui | Al-Qadsiah | około 61,75 mln euro | Największa sprzedaż w analizowanym oknie |
| Ademola Lookman | Atlético Madryt | około 35 mln euro | Odejście lidera ofensywy i bohatera finału Ligi Europy |
| Matteo Ruggeri | Atlético Madryt | około 17 mln euro | Sprzedaż wychowanka po rozwoju w pierwszym zespole |
| Roberto Piccoli | Cagliari | około 12,5 mln euro | Monetyzacja zawodnika rozwijanego przez klub |
Odejście Lookmana było sportowo bardziej bolesne niż sugeruje sama kwota. Nigeryjczyk spędził w Bergamo trzy i pół sezonu, a jego hat-trick w finale Ligi Europy w 2024 roku przeszedł do historii klubu. Atalanta nie zatrzymała go za wszelką cenę, ponieważ równocześnie przygotowała ofensywę z Krstoviciem i Raspadorim.
Jeszcze mocniejszym przykładem jest Teun Koopmeiners. Holender trafił do Atalanty z AZ Alkmaar za około 14 mln euro, a trzy lata później Juventus zapłacił za niego około 58,4 mln euro. Takie operacje są dla klubu ważniejsze niż jeden efektowny zakup, bo finansują kolejne etapy budowy zespołu.
Historyczne transfery, które zbudowały markę Atalanty
Historia ostatnich lat pokazuje, że Atalanta nie musi kupować gotowych gwiazd. Częściej szuka zawodników z konkretnym potencjałem, daje im odpowiednie środowisko i pozwala, aby ich wartość rosła w meczach Serie A oraz europejskich pucharów.
Rasmus Højlund jako modelowy przykład
Duńczyk przyszedł ze Sturmu Graz za około 17 mln euro, a po jednym sezonie przeniósł się do Manchesteru United za kwotę sięgającą około 75 mln euro plus bonusy. Nie każdy młody napastnik rozwija się tak szybko, ale ten przypadek dobrze pokazuje, dlaczego Atalanta chętnie inwestuje w piłkarzy przed ich pełnym wybuchem.
Ademola Lookman i odbudowa kariery
Lookman nie był anonimowym juniorem, lecz zawodnikiem, który wcześniej nie potrafił ustabilizować formy w kilku klubach. W Bergamo dostał jasną rolę, zaufanie i system sprzyjający grze jeden na jeden. Dla mnie to jeden z najlepszych przykładów, że dobry transfer nie zawsze oznacza zakup najmłodszego zawodnika.
Przeczytaj również: Ile zarabiają piłkarze Śląska Wrocław? Szokujące kwoty ujawnione!
Dejan Kulusevski i sprzedaż przed szczytem kariery
Kulusevski został sprzedany Juventusowi za około 35 mln euro, zanim na dobre osiągnął najwyższy poziom. Wcześniej rozwijał się na wypożyczeniu w Parmie, co jest charakterystyczne dla włoskiego rynku. Atalanta nie oczekuje, że każdy talent od razu będzie podstawowym graczem pierwszego zespołu.
Do podobnej kategorii można zaliczyć Christiana Romero, Robina Gosensa, Franka Kessiego czy Josipa Iličicia. Każdy z nich miał inny profil, ale łączyło ich jedno: klub potrafił dopasować zawodnika do konkretnego modelu gry i odpowiednio wykorzystać moment sprzedaży.
Na czym polega model transferowy Atalanty
Transfery Atalanty najlepiej analizować przez cztery elementy. Dopiero ich połączenie wyjaśnia, dlaczego klub z Bergamo regularnie konkuruje z bogatszymi zespołami.
- Skauting obejmuje Włochy, Europę i rynki południowoamerykańskie. Klub szuka nie tylko nazwisk, ale przede wszystkim konkretnych cech fizycznych i technicznych.
- Wiek zawodnika często mieści się w przedziale od 17 do 24 lat, choć wyjątkiem są doświadczeni gracze potrzebni do stabilizacji szatni.
- Wypożyczenia pozwalają ocenić piłkarza bez pełnego ryzyka finansowego. W umowach pojawiają się opcje lub obowiązki wykupu.
- Rozwój sportowy odbywa się w pierwszym zespole, drużynie Under 23 i akademii. To daje klubowi kilka ścieżek wprowadzania młodych graczy.
W praktyce oznacza to, że kwota transferu nie powinna być oceniana bez znajomości warunków umowy. Przy zawodnikach takich jak Kossounou czy De Ketelaere trzeba rozróżnić opłatę za wypożyczenie od późniejszego wykupu. Bonusy, raty i obowiązki wykupu mogą zmienić końcową wartość operacji.
Typowym błędem kibiców jest też traktowanie powrotu z wypożyczenia jako nowego transferu. W kadrze mogą pojawić się zawodnicy wracający z innych klubów, ale nie oznacza to automatycznie, że trener będzie na nich liczył. Ostateczne znaczenie ma dopiero liczba minut, rola taktyczna i miejsce w hierarchii.
Co najnowsze ruchy mówią o przyszłości drużyny
Odejścia Reteguiego, Lookmana i Palestry pokazują, że Atalanta nadal funkcjonuje jako klub rozwojowy, nawet jeśli jej budżet jest dziś większy niż kilka lat temu. Zespół potrafi zatrzymać Édersona, lecz nie zamyka drogi młodym zawodnikom, gdy pojawia się oferta z najwyższej półki.
Największym wyzwaniem dla Sarriego będzie znalezienie równowagi między posiadaniem piłki a intensywnością, z której Atalanta słynęła wcześniej. Raspadori i Samardžić mogą poprawić kreatywność, Krstović daje fizyczną obecność w ataku, a Kossounou zwiększa możliwości w obronie. Nie jest to jednak gotowa układanka, tylko kadra z kilkoma wymagającymi decyzjami do podjęcia.
Patrząc na kolejne doniesienia, oddzielałbym transfery potwierdzone od plotek. Oficjalny komunikat klubu oznacza finalizację, natomiast zainteresowanie, negocjacje i oferta nie gwarantują jeszcze przeprowadzki zawodnika do Bergamo. W przypadku Atalanty szczególnie łatwo pomylić realny cel transferowy z elementem negocjacyjnej presji.
Jak najlepiej oceniać kolejne transfery z Bergamo
Najrozsądniej patrzeć na trzy rzeczy jednocześnie: pozycję zawodnika, jego dopasowanie do systemu oraz możliwość rozwoju. Sama metryka, narodowość czy wysoka kwota nie mówią, czy transfer będzie udany.
Atalanta pozostaje klubem, który potrafi kupić taniej, rozwinąć zawodnika i sprzedać go znacznie drożej. Jednocześnie odejście lidera nie musi oznaczać kryzysu, jeśli następca został przygotowany wcześniej. Właśnie dlatego przy analizie transferów tej drużyny najważniejsze nie są pojedyncze nazwiska, lecz cały proces budowania kadry.
